Hep kardan adamlar süslerdi düşlerimi
Büyüdüm
Hep kandan adamlar oydular yüreğimi
Çocuktum
Hep ölümsüz aşkları okurdum masallarda
Büyüdüm
Ne aşklar satıldı o körkütük masalarda
Çocuktum
Şerefti itibardı bütün kapıları açan anahtar
Büyüdüm
Hiçbir güç tanımadım para kadar
Çocuktum
Saçlarından yakalardım ümitleri
Büyüdüm
Ezberledim bütün ihanetleri
Çocuktum
Yaşam bir yağmur gibi düşerdi avuçlarıma
Büyüdüm
Şimdi hep çocukluğum geliyor aklıma
Sakın sen büyüme çocuk
1 yorum:
Güzel şiir.
İnsan büyüdükçe anlıyor çocukluğunun değerini.
Önemli olan içimizde hep bir çocuğun olması; ama ortalık büyüklerle dolu iken pek de kolay olmuyor bu iş
Yorum Gönder
Lütfen isimsiz yorum bırakmayın.