9

Birinin hayatından kendini öylece aşağıya bırakan bir kadın....

Kurgusu önceden yapılmamış bir geleceğin belki de en can alıcı manevrası...

Bu bir tesadüf mü?

Yoksa en büyük tesadüf, hiçbir şeyin tesadüf olmaması mı?

...asla aklından geçirmediği bir anda hayatından çekip gitmeyi seçiyordum ona hiçbir tercih hakkı tanımadan. Ve hayatında artık eski anlamımla olmayacağımı bilerek olmaktansa, hiç olmamayı seçerek tüm sorumluluğu kendi üzerime alıyordum.

Altında kalacağımı bilerek,

hatta üstüme kalacağını bile...

Tahmin ettiği gibi değildi bu sefer…

Onda kalmaya değil,

beni almaya gelmiştim!

diye yazılmış arka kapağına Elçin Demiröz 'ün " 9 " adlı romanının.

Bu saate kadar uykusuz kalmama neden olan, üç saat kadar önce başladığım ve bitirmeden elimden bırakamadığım son zamanlardaki ender kitaplardan birisi. Bir kitaba kendimi bu kadar kaptırmamıştım ne zamandır. Garip bir şey. Sinemanın aynı zevki vermesi mümkün değil. Bir kıyaslama ya da biri diğerinden daha güzel demiyorum ama kitapların bambaşka, büyülü bir dünyaları var. Sinemada bize sunulanı izliyoruz sadece fakat kitapta hayal gücümüz giriyor devreye. Betimlemeleri canlandırıyoruz zihnimizde ve tabii ki onlardan da öte yazılı olmayanlarla ilgili varsayımlar üretiyoruz, kendimizce yazıyoruz o kitabı ve karakterlerin geçmişlerini/geleceklerini.

Bu kitabı okumanızı tavsiye ediyorum, ben kendimi şanslı sayıyorum genç bir yazarın kısa bir süre önce çıkmış ilk kitabını okuduğum için.

Kitapyurdu.com'dan sipariş vermek için tıklayın.
bilgi almak için falan demiyorum dikkatinizi çekerim :))

Ve paylaşmadan olmazlarım, altını çizdiklerim:

Bir telefon rehberinin "aşkım" başlığının altında yer alan kişilerin sadece isminin değişmesinden başka anlamları da olmalıydı sevgililerin...

...ancak yanındayken yalnızlığımı da huzurla yaşayacağım biri olabilir bundan böyle hayatımda.

Goethe'nin dediği gibi: "En zor olandı belki de, insanın gözünün önündekini kendi gözleriyle görmesi."

Başkaları için yaşamaktan derin bir nefes alıp, dönüp kendiyle tokalaşması gerekti insanın.

"Hiçbir yolculuk geçilen yollardan dönmezdi. Ya başka bir mevsimde farklı yollardan dönerdik, ya da öylesine bir yola sapar orada ilerlerdik. İşte bu yüzden biz giderken dönenleri görmezdik. Eğer görseydik zaten, belki de o yola hiç girmezdik."

Yarım kalmış bir cümlenin tamamlanmaktan son anda cayması gibi; metnin içindeki yerinin de dünden hazır olması gibi bir şeydi, hayat ile ilişkimizdeki eksik ve yazık hadise. Devriği bile göze alınmış bir kurgunun aklımı ikna edememesi ise bu yarım yamalak durumun en can yakan kanıtıydı hayatımın satır aralarında.


Herkese iyi geceler, iyi sabahlar...