Bir Eski Kocanın Öğleden Sonrası

Favori yazarlarımdan birisi Hamdi Koç. Tesadüf eseri son romanının çıktığını görüp, birkaç saatlik bir otobüs yolculuğunda neredeyse tamamını okudum. Ki otobüste değilse bile aynı günün akşamında bitirmiştim romanı. Romanlarındaki kahramanlar genellikle yaşama karşı katıdır. Katılıktan kastım davranışlarını duygusuzlaştırması, her şeyi kendi çıkarına göre değerlendirmesi ve ona göre konuşması, yaşaması. Pek çok insanın söyleyemeden yaptığı gibi. Televizyon röportajlarında herkesin belgesel izlemek için yanıp tutuşması ama reytinglerde magazin programlarının, futbol maçlarının tavan yapması gibi. Sıkmadan ve yormadan ilerliyor olay örgüsü, her zaman ki gibi yazarın ironik yazı diliyle.

* * *
Karımı sokakta bir adamın kolunda gördüğüm zaman ilk hissettiğim şey korku oldu. Ölüm korkusu. Ölüyorum sandım. Çok korktum. Oysa ölmesi gereken karımdı. Ölmesi gereken karımın yanındaki adamdı. Ama ben ölüyordum.

* * *
Uzun uzun, yavaş yavaş uyumak. Ve saat sesi ya da kadın eli gibi herhangi bir dış etkiyle değil, akıl acıyı yendiği, vücut huzuru fethettiği zaman içeriden uyanmak.

* * *
Bir tercih yaptı karım. Tercihine saygı duymuyorum. Tiksinti duyuyorum. Öfke duyuyorum.

* * *
İyiydim, iyi. Bir iki saat sonra yine kötü olacaktım haliyle. Kim hangi ruh halini ilelebet muhafaza edebilir ki! Ozzy bile diyordu bir yandan:

You're having a good time baby, but that won't last.

* * *
Birini öldürebilir miyim acaba? Yani bizzat! Çekip dan dan dan. Göründüğü kadar kolay mıdır o iş? Öldürmek ile öldürtmek aynı şey mi, vicdanen?

* * *
İş dedim, iş. Önce iş. İşimizi yapalım, kendimize saygımızı kazanalım, sonra kötülük yapmaya hakkımız olsun.

* * *
Onlar birbirine benzeye benzeye ölüp gidecek, sen farklı ve ölümsüz olacaksın, diyemezsin. İnanmaz. Dünyanın en kıskançlık veren görüntüsü bir arada eğlenen, neşeli insanların görüntüsüdür.

* * *
Donuk yüzlü nesli diyorum artık çocuklarıma ve akranlarına. Zor gülüyorlar, çabuk surat asıyorlar, geç cevap veriyorlar.